Poradnia Lublin
W Europie, tak jak i w Polsce, po II wojnie światowej jednym z podstawowych problemów w populacji studenckiej była gruźlica.
Poradnia Lublin - stopniowo jednak problem malał, a na plan pierwszy wysunęły się zaburzenia psychiczne.
Poradnia uczestniczyła w pracach badawczych nad leczniczym stosowaniem ruchu w psychiatrii. Pionierskie prace w Polsce były prowadzone przez Dr Zofię Aleszko w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie i uczestniczyły w nim studentki i studenci z rozpoznaną nerwicą. Zajęcia były stosowane na obozach dla studentów z nerwicami a potem wprowadzone do Kliniki Nerwic Instytutu Psychiatrii i Neurologii i na oddziale I Kliniki Psychiatrycznej Instytutu Psychiatrii i Neurologii.
Po wojnie, w latach 1950-1951, pierwszym lekarzem psychiatrą pracującym w PALMIE był adiunkt Kliniki Psychiatrycznej Akademii Medycznej w W-wie, dr Wacław Semadeni. Przyjmował pacjentów 2 razy w tygodniu po 2 godziny przy ul. Mochnackiego 10. Potem jego funkcje przejęła dr Aniela Piekarska-Ekiert. Jednakże potrzeby w dziedzinie psychiatrii rosły, zwiększała się liczba pacjentów i lekarz przyjmujący godzinowo nie był w stanie sprostać zapotrzebowaniu. Dr Ludwik Paszyński zwrócił uwagę na rosnąca problematykę psychiatryczną i jego zasługą jest powstanie Poradni Zdrowia Psychicznego dla Studentów. Pierwszego marca 1961 roku Poradnia Zdrowia Psychicznego dla Studentów przy Zespole Leczniczo-Profilaktycznym dla Studentów została w Warszawie oficjalnie otwarta. W zimie 1961 roku placówkę tę objęła Joanna Flatau. Przez pierwszy okres pacjenci byli przyjmowani w małym, ciemnym gabinecie na parterze przy ul. Mochnackiego 10. Po paru miesiącach Poradnia Zdrowia Psychicznego miała swój własny lokal. Od samego początku istnienia PZP jej konsultantem naukowym był profesor Jan Jaroszyński.